Σαν Σεμπαστιάν – Ντονόστια: η πιο ευτυχισμένη πόλη στον κόσμο

Αποστολή: Δημήτρης Μπαλής

Όταν κάποιος φανταστεί την τέλεια πόλη, πιθανότατα να έχει πολλές ομοιότητες με το Σαν Σεμπαστιάν. Επειδή αυτό το κόσμημα στον Βισκαϊκό Κόλπο, προσφέρει σχεδόν όλα όσα θα μπορούσε κανείς να θέλει σε μια πόλη. Και πολλά περισσότερα. Η ακτογραμμή της δεν μπορεί να υπερηφανεύεται για μία, αλλά για τρεις παραλίες. Ο μεσαίος, ο κελυφωτός κόλπος La Concha, θεωρείται ένας από τους πιο όμορφους στον κόσμο. Η Donostia, το βασκικό όνομα της πόλης, περιβάλλεται από τρία βουνά που προσφέρουν φανταστική θέα. Το Σαν Σεμπαστιάν έχει επίσης το δικό του νησί και ένα εκπληκτικά γραφικό λιμάνι, όπου το ναυτικό μουσείο δημιουργεί νοσταλγικές αναμνήσεις του βασκικού παρελθόντος ως σημαντικό ναυτικό έθνος. Κι ακόμη, οι ψαροταβέρνες στο puerto ανταγωνίζονται με τα αμέτρητα μπαρ και παμπ στην γειτονική Παλιά Πόλη. Εκεί θα βρείτε όλα τα είδη pintxos, που είναι η βασκική έκδοση των tapas. Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι το Σαν Σεμπαστιάν είναι ένας παράδεισος για τους γκουρμέ – και όπου το πρώτο γαστρονομικό πανεπιστήμιο του κόσμου ιδρύθηκε από μια ομάδα κορυφαίων σεφ.

Εξάλλου, η υπέροχη Belle Époque αρχιτεκτονική σε συνδυασμό με τολμηρά σύγχρονα κτίρια, όπως το Kursaal Palace προσφέρουν τις δικές τους πινελιές στην εξαιρετική αίσθηση της πόλης. Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός, ότι σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες οι σχεδόν 200.000 κάτοικοι της πόλης είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο και θέλουν να μοιράζονται αυτή την ευτυχία με τους επισκέπτες.

Έτσι λοιπόν: Ongi etorri Donostiara! Καλώς ήλθατε στο Σαν Σεμπαστιάν!

Gran Hotel Maria Christina

Μείναμε στο καλύτερο και πιο ιστορικό ξενοδοχείο της πόλης. Όλα ξεκίνησαν με την κρύα πληγή της Βασίλισσας Ισαβέλλας Β ‘. Ο Ισπανός μονάρχης, επέλεξε να ταξιδέψει στο Σαν Σεμπαστιάν, τη μικρή και ήσυχη πόλη, προκειμένου η παρατεταμένη παραμονή της βασίλισσας στη θάλασσα, να την θεραπεύσει. Το γεγονός αυτό συνέβαλε στην ανάκαμψη του τουρισμού, κάτι που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Καθώς η πόλη επρόκειτο να επεκταθεί με την αυξανόμενη εισροή επισκεπτών για spa, ξεκίνησε και η δημιουργία της εύστοχα ονομαζόμενης συνοικίας «Area romántica» στα μέσα του 19ου αιώνα. Η σχεδόν εντελώς διατηρημένη συνοικία Belle Époque, γνωστή και ως Μικρό Παρίσι, διαθέτει αξιοθέατα όπως το Δημαρχείο στον κόλπο La Concha, το οποίο θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα κτίρια της Ιβηρικής Χερσονήσου.

Το τελευταίο κτήριο στη νέα συνοικία, ήταν το Hotel Maria Cristina, που άνοιξε το 1912 και είναι το πρώτο Luxury Collection Hotel στην πόλη, ένα πραγματικά ξενοδοχείο 5 αστέρων. Ονομάστηκε έτσι από τον Ισπανό μονάρχη που επέλεξε το Σαν Σεμπαστιάν ως καλοκαιρινή κατοικία του από το 1887. Σήμερα, οι άνθρωποι μπορούν επίσης να απολαύσουν τις ανέσεις της μεγαλοπρεπούς κατοικίας και να απολαύσουν την ίδια πολυτέλεια με την τότε ευγενή πελατεία. Το Maria Cristina άνοιξε το δικό της κέντρο μαγειρικής, πριν από λίγα χρόνια, το Mimo, το οποίο προσφέρει μαθήματα μαγειρικής και γευσιγνωσίες κρασιού. Η πόλη συνεχίζει να χτίζει το ευγενές της παρελθόν με τη δέσμευσή της να διατηρήσει τη γαστρονομική της φήμη!

Το μοντέρνο εστιατόριο Ni Neu

Κάθε χρόνο, κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν, τα μεγαλύτερα αστέρια του κόσμου παραμένουν στο Maria Cristina. Αυτό είναι πολύ πρακτικό, καθώς μπορούν να περπατήσουν το κόκκινο χαλί από εκεί ως το γειτονικό Victoria Eugenia Theatre (το οποίο πήρε το όνομα της βασίλισσας που αναζητά θεραπεία στη θάλασσα). Βέβαια, μπορείτε να κάνετε μια βόλτα λίγο πιο πέρα από τη γέφυρα, στο Kursaal Palace, όπου το καινοτόμο εστιατόριο Ni Neu ξεκίνησε να λειτουργεί το 2009. Εκεί, ο chef Mikel Gallo παρουσιάζει σήμερα τη σύγχρονη ερμηνεία της βασκικής και της διεθνούς κουζίνας, με φόντο το θεαματικό σκηνικό του ωκεανού, Hotel Maria Cristina και το Victoria Eugenia Theatre.

Πραγματικά, αντρική μαγειρική

Όταν περπατάτε γύρω από την παλιά πόλη του Σαν Σεμπαστιάν, θα συναντήσετε πολλές πόρτες με σημαία από πάνω. Εάν η πόρτα είναι ανοικτή και κοιτάξετε μέσα, ίσως εσφαλμένα πιστεύετε ότι έχετε ανακαλύψει μια ιδιαίτερα ρουστίκ ταβέρνα. Δυστυχώς, η είσοδος απαγορεύεται αυστηρά – όχι μόνο για τους τουρίστες, αλλά και για τις γυναίκες. Οι σημαίες αποτελούν το σήμα κατατεθέν των txokos ή sociedades gastronómicas, γαστρονομικές κοινωνίες ανοιχτές μόνο στους άνδρες από τη χώρας των Βάσκων και ιδιαίτερα του Σαν Σεμπαστιάν. Η πρώτη από αυτές τις κοινωνίες ιδρύθηκε προς το τέλος του 19ου αιώνα. Ο θρύλος λέει ότι αυτό δεν ήταν μόνο από το καθαρό μαγειρικό πάθος, αλλά και επειδή τα βασκικά νοικοκυριά ήταν παραδοσιακά μηριαρχικά εδάφη και οι απογοητευμένοι σύζυγοι αναζητούσαν έναν τόπο όπου θα μπορούσαν να πάνε και να παραμείνουν ανενόχλητοι, απολαμβάνοντας μόνοι ένα ή δύο ποτηράκια κρασί. Σήμερα, βέβαια, αυτή η παράδοση έχει χαλαρώσει λίγο και οι κυρίες επιτρέπονται περιστασιακά – αλλά μόνο κατόπιν πρόσκλησης. Αλλά και οι μη ντόπιοι δεν έχουν λόγο να μην τα επισκεφθούν τα txokos. Πάντως, υπάρχουν αμέτρητα μπαρ και εστιατόρια στην Παλιά Πόλη που σερβίρουν τα Pintxos, τη βασκική έκδοση των φημισμένων Tapas. Υπάρχουν δεκάδες παραλλαγές αυτής της λιχουδιάς στον πάγκο καθενό μπαρ. Μπορείς να το συνοδεύσεις καλύτερα με το τυπικό βασκικό txakoli, ένα ελαφρώς αφρώδες, πολύ ξηρό λευκό κρασί το οποίο χύνεται σε ποτήρι από ψηλά. Πάντως, αν τύχει και βρεθείτε εκεί όταν γιορτάζουν τραγουδώντας γύρω από το βαρέλι txotx, θα μοιραστείτε τεράστιες txuletas (μπριζόλες) και ομελέτες με βατόμουρο.

Όταν ο Hugh Jackman και η Herbie Hancock αισθάνονται σαν στο σπίτι τους

Στο Σαν Σεμπαστιάν είναι πιθανό να κάθεστε δίπλα στην Catherine Deneuve ή την Penélope Cruz στην παμπ. Ή να στέκεται δίπλα σας στο φανάρι, ο John Malkovich. Αλλωστε εκεί πραγματοποιείται το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ένα από τα πέντε μεγάλα στην Ευρώπη και ίσως το καλύτερο. Όταν το εξαιρετικό Kursaal, το οποίο άνοιξε το 1999, δεν χρησιμοποιείται για φεστιβάλ, χρησιμεύει ως σκηνικό για την κλασσική και μοντέρνα μουσική, για το φημισμένο φεστιβάλ jazz Jazzaldia (όπου ακόμη και οι πιο διάσημοι καλλιτέχνες παίζουν μερικές φορές στην παραλία) , για παιχνίδια και παραστάσεις. Ακριβώς απέναντι, το ιστορικό Teatro Victoria Eugenia προσφέρει επίσης τα πιο ποικίλα πολιτιστικά προγράμματα σχεδόν καθημερινά. Από το Σεπτέμβριο του 2015, το πρώην εργοστάσιο καπνού Tabakalera εντυπωσιάζει τους επισκέπτες με ένα ευέλικτο πρόγραμμα έκθεσης και εκδηλώσεων. Και αυτό δεν είναι μόνο από τη λαμπρή χρονιά του Σαν Σεμπαστιάν, ως Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα το 2016. Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Αμερικανός ζωγράφος Julian Schnabel έχει σπίτι εκεί. Αλλα και το «αφεντικό», ο Bruce Springsteen λέγεται ότι προσπαθεί μάταια να αγοράσει ένα για χρόνια – όπως και πολλά άλλα διεθνώς γνωστά, δημιουργικά πνεύματα.

Σιδερογλυπτική

Μπορεί να μην τον γνωρίζετε, αλλά ίσως ξέρετε τουλάχιστον ένα από τα έργα του: Μπροστά από την Ομοσπονδιακή Καγκελαρία στο Βερολίνο ξεχωρίζει ένα έργο γλυπτικής του ζωγράφου και γλύπτη Eduardo Chillida. Ο καλλιτέχνης που γεννήθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν έχει αφήσει πολλά έργα τέχνης στη γενέτειρά του, σε πολλούς δημόσιους χώρους. Το πιο εμβληματικό είναι σίγουρα το El Peine del Viento, ένα σύνολο τριών χαλύβδινων γλυπτών, που ζυγίζουν περίπου δέκα τόνους το καθένα, και αποτελούν ορόσημο των κατοίκων. Όμως το παράδοξο είναι, ότι ένα άλλο σιδερένιο μνημείο στο αντίθετο άκρο του κόλπου, απέναντι από το The Comb of the Wind, δεν είναι του Chillida, ακόμα κι αν μοιάζει. Το Construcción vacía είναι μια δημιουργία του δια βίου αντίπαλου του Jorge Oteiza.

Τζόγος παντού στη χώρα των Βάσκων

Οι Βάσκοι αγαπούν τα στοιχήματα (fronton) και τους αγώνες. Πάντως, θρυλικές είναι οι regattas, όπου τα κωπηλατικά σκάφη που ονομάζονται traineras από τη Donostia και τις γύρω παραλιακές πόλεις, ανεβαίνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ακόμη και αγώνες ζώων γίνονται, όπως στο Idi–Probak, όπου ισχυρά βόδια τραβούν μπετόν από σκυρόδεμα. Αλλά το βασκική εθνικό σπορ, είναι η pelota vasca, που έχει φήμη πέρα ​​από τα σύνορά της.

Και βέβαια οι Βάσκοι είναι παθιασμένοι με το ποδοσφαιρικό σύλλογο Real Sociedad. Επίσης, σε κάθε γωνιά του Σαν Σεμπαστιάν – όπως σε όλη τη χώρα των Βάσκων – θα συναντήσετε frontones, τα τυπικά γήπεδα με δύο τοίχους, για το άθλημα pelota. Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές του αθλήματος. Μπορείτε να χτυπήσετε τη μπάλα του σκληρού καουτσούκ στους τοίχους με ένα ξύλινο ρόπαλο, ένα καμπύλο ψάθινο καλάθι ή με το γυμνό χέρι σας, που πραγματικά κερδίζει το σεβασμό των πραγματικών Βάσκων.

ZURRIOLA BEACH – Παράδεισος του Surfers

Εάν διασχίσετε τη γέφυρα από την Area Romántica πάνω από τον ποταμό Urumea, θα φθάσετε στην περιοχή Gros. Ψηλά, πολύ πάνω από την παραλία, κυριαρχεί το νέο Kursaal του Rafael Moneo, το οποίο χρησιμεύει ως το Φεστιβάλ Palace κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Στο Gros διαμένει μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης και υπήρχαν πολλά συνεργεία αυτοκινήτων. Ωστόσο, ο κόλπος είναι παράδεισος για τους surfers, που με τις μαύρες στολές μοιάζουν με πιγκουίνους στα κύματα. Η Playa de Zurriola, είναι γνωστή για την εξαιρετικά άγρια σπηλιά της, όπου η κολύμβηση σπάνια επιτρέπεται. Εξάλλου, οι δροσερές παμπ και τα ασυνήθιστα καταστήματα ειδών ένδυσης, έχουν μετατρέψει το Gros σε μια hipster περιφέρεια τα τελευταία χρόνια.

San Sebastián

WATER DOGS – Ναυτικοί με τέσσερις πόδια

Το Txuriko είναι το βασκικό όνομα για το ισπανικό σκυλί νερού, το perro de agua. Αυτό ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο στο παρελθόν, όταν θεωρούταν πλήρες μέλος του πληρώματος, σε κάθε αλιευτικό σκάφος. Έτρεχαν γενναία στο νερό όταν ένα ψάρι έπεφτε από το δίχτυ και το έπιαναν τόσο απαλά ώστε τα δόντια τους δεν άφηναν ίχνη στο ψάρι. Ο txurikos έπρεπε ακόμη να τραβήξει ακόμα και κάποιο μέλος του πληρώματος αν έπεφτε στη θάλασσα. Τα tuxurikos είναι ακόμα παντού στην πόλη, αλλά πλέον για παιχνίδι.

Ποτέ μην κυκλοφορήσετε χωρίς ομπρέλα!

Οι εναλλαγές του καιρού στον Βισκαϊκό κόλπο, επιβάλλουν να έχετε ομπρέλα μαζί σας. Ο ήλιος, θα δώσει τη θέση του σε ισχυρούς ανέμους και θυελλώδη βροχή. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κανένας πραγματικός Donostiarra δεν αφήνει ποτέ το σπίτι χωρίς ομπρέλα.

FRIESLAND – Ένα νησί που μερικές φορές δεν είναι νησί

Η Isla Santa Clara, ένα νησί που κατοικείται μόνο από λίγες ενδημικές σαύρες, εμφανίζεται από τη θάλασσα στη μέση του κόλπου. Το καλοκαίρι είναι ένας δημοφιλής προορισμός με τακτικά δρομολόγια πλοιαρίων, για όσους δεν έχουν δικό τους σκάφος (όχι πολλοί στη Donostia). Αλλά δύο φορές το χρόνο, για λίγες μέρες τον Μάρτιο και τον Σεπτέμβριο, το νησί παύει να είναι νησί. Αυτό συμβαίνει όταν η στάθμη της θάλασσας πέφτει τόσο πολύ στην άμπωτη, που με λίγη τύχη μπορεί κανείς να περάσει από την Ondarreta, την παραλία της πόλης, με τα πόδια. Και μια φορά το χρόνο, το νησί, δεν είναι καν βασκικό. Κάθε χρόνο στις 28 Δεκεμβρίου, καταλαμβάνεται από λίγους κατοίκους αρχικά από τη Friesland που μετονομάστηκε σε Baskooge. Αλλά αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία, φθάνοντας πολύ πίσω στο θολερό παρελθόν …

PINTXO «GILDA» – ζεστό και πικάντικο

Πάρτε δύο ελιές, δύο guindillas (πράσινες πιπεριές τουρσί) και ένα φιλέτο γαύρου, και περάστε τα όλα σε μια οδοντογλυφίδα. Αυτό είναι ένα από τα πιο γνωστά pintxos. Οι ιδιοκτήτες μπαρ στη Donostia εξακολουθούν να διαφωνούν για το πως εφευρέθηκε το «Gilda». Το μόνο που είναι βέβαιο είναι ότι έπρεπε να ήταν γύρω στο 1946, από την ομώνυμη ταινία με τη Ρίτα Χάιγουορθ (παρεμπιπτόντως η κόρη ενός ανδαλουσιανού χορευτή). Το ζεστό και πικάντικο σουβλάκι κάνει τους ανθρώπους να ιδρώνουν τόσο, όσο και η θρυλική ταινία της χολιγουντιανής ντίβας. Λογικό ήταν λοιπόν, να ονομαστεί Pinxto Gilda.